شمارهٔ ۱۶۲
ا افسر کرمانی
0
Altın Yaprak
ای چشمه خورشید تو آسایش جانم
اندوه غمت خوب تر از عیش جهانم
جسمی که از او روح جدا گشته چسان است
ای راحت جان بی تو من خسته چنانم
در چشم بداندیش بود تیر تهمتن
تیر تو اگر بگذرد از پشت کمانم
از حسرت آن موی میانی که تو داری
دریاب که باریک تر از موی میانم
از دیده ببارم همه دم خوشه مرجان
یاقوت لبت گر نشود قوت روانم
در عشق تو هم بانگ جرس آمده افسر
ای وای اگر نشنوی آوای فغانم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş