شمارهٔ ۱۷
ا افسر کرمانی
0
Altın Yaprak
در آن گلشن که آرند از قفس بیرون هزارش را
به منقار آورد چون برگ گل هر نیش خارش را
نمی دانم چه گلزار است این خرم فضا یا رب
که گوش باغبان نشنیده آواز هزارش را
من آن مرغم که شد آبشخورش در آن گلستانی
که خون بلبلان چون جوی آب است آبشارش را
فزاید تیرگی در چشم عاشق شعله آن مه
مگر شمع رخی روشن کند شبهای تارش را
جز این صیاد سنگین دل ما را کشت و رفت آن گه
پس از کشتن نمی دانم که می بندد شکارش را
به کوی دوست بی سامان یکی پیک غریب استم
که از ناآشناییها نمی داند دیارش را
دلی کز آفتاب طلعت آن ماه شد غافل
چو بخت افسر و زلف تو دیدم روزگارش را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş