شمارهٔ ۱۷

ا افسر کرمانی
0 Altın Yaprak
در آن گلشن که آرند از قفس بیرون هزارش را به منقار آورد چون برگ گل هر نیش خارش را نمی دانم چه گلزار است این خرم فضا یا رب که گوش باغبان نشنیده آواز هزارش را من آن مرغم که شد آبشخورش در آن گلستانی که خون بلبلان چون جوی آب است آبشارش را فزاید تیرگی در چشم عاشق شعله آن مه مگر شمع رخی روشن کند شبهای تارش را جز این صیاد سنگین دل ما را کشت و رفت آن گه پس از کشتن نمی دانم که می بندد شکارش را به کوی دوست بی سامان یکی پیک غریب استم که از ناآشناییها نمی داند دیارش را دلی کز آفتاب طلعت آن ماه شد غافل چو بخت افسر و زلف تو دیدم روزگارش را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.