شمارهٔ ۱۹

خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را دهد گل بی جفای باغبان هر لحظه کامش را مرا صیاد طفلی باغبان بوده است و بی پروا من آن مرغم که جستم آشیان دیوار بامش را مرا در شیشه دل خون فزاید حسرت ساقی که از بهر چه نوشد مدعی صهبای جامش را شب و روزی که دارد جان من در دوری جانان نبیند هیچ چشم تیره بختی صبح و شامش را به هیچم می فروشد خواجه در بازار و حیرانم به هیچ آیا فروشد خواجه ای هرگز غلامش را خیالی پخته دارد بوالهوس لیکن گمان است این مگر عشقی ز سر بیرون کند سودای خامش را به عشق روی آن دلدار ساقی کن به ساغر می خدا را مشکن این جام و مجو در ننگ نامش را