شمارهٔ ۲۹
ا افسر کرمانی
0
Altın Yaprak
ای که به کوی مهوشان بار فتاده در گلت
تا نرهی از این خطر وا نرهد غم از دلت
دعوی عاشقی تو باور دوست کی فتد
ناله زار تا چو نی نشنود از مفاصلت
روی چو آفتاب او در خم زلف بنگری
چون من تیره بخت اگر تار نگشته محفلت
ای که به محمل اندری از پس زلف همچو شب
مطلع آفتاب را دیدم و بود محملت
من بشر و پری بسی دیده ام و نیافتم
هیچ پری مشابه و هیچ بشر مماثلت
عارض آفتاب را ماه چو خود کلف نهد
روز طرب در انجمن بیند اگر شمایلت
ای مه سرو قامتم چیست و کیست تا شود
سرو چمن برابر و ماه فلک مقابلت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş