شمارهٔ ۵۸

نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است نوبهار منی و روی تو بستان من است حیوانی است که بی گلشن آن روی نکوی خاطرش را هوس سبزه و میل چمن است آدمی را که در این فصل بباید طربی با رخ و قد تو حاجت چه به سرو و سمن است دگر از فیض هوا پیرهن استبرق هرچه بینی به چمن در بدن نسترن است لیکن آن کاخ که باغ آمده در موسم گل چمن و نسترنش دلبر نازک بدن است قمری و فاخته دانی که چه گوید بر سرو نسترن را به تن از حسرت قدت کفن است چمن آراش نگه دارد از آسیب خزان باغ ما را که انار لب و سیب ذقن است طوطیانیم چو افسر همه شیرین منطق شکر ما لب جانانه شیرین سخن است