شمارهٔ ۷۸

نه به دستگاه شهنشهی نه به خوبیت ضرری رسد که ز ترک چشم ستمگرت نگهی به خونجگری رسد چه که هم تو زخمی و مرهمی به وجود محتضرم همی چه خوش است زآمدنت دمی خبری به محتضری رسد صنما مها چه نکو بود که محبت از دو طرف کشد ز من آه بوالعجبی رود ز تو پیک ناموری رسد دل و جان و سر به طبق نهم که نثار مقدمش آورم ز قدوم قاصد محترم ز تو گر به من خبری رسد تو که شعله خوی و ستمگری به دو رخ دو خرمن آذری ز چه غم خوری که به خرمنی ز نگاه تو شرری رسد بشنو ز افسر مبتلا برسان سلام و نیاز ما به مقیم درگهش ای صبا گذرت اگر سحری رسد به خدنگ غمزه ات ای جوان همه جان و تن سپرم از آن که به پیکر من خسته جان نه به سینه دگری رسد