شمارهٔ ۳۰ - میرغضنفرفر

تویی ای عارض جانان تویی ای طلعت دلبر دل انگیز و فرح خیز و طرب بیز و روان پرور تو را زلف و رخ و چشم و لب است و من ز غم دارم سرشکی سرخ و رنگی زرد و کامی خشک و چشمی تر ز مستوری و مهجوری و رنج دوری ات ما را به کف باد و به سر خاک و به چشم آب و به دل آذر ندیده چشم گردون هیچگه همچون تو طنازی شررخوی و شبه موی و جنان کوی و سمن پیکر خریدار دلالت ای نگارستم ولی باشد دمم سرد و تنم گرم و سرشکم سیم و رویم زر ز قد و خد و خوی و مویت آمد در درونم دل الم آویز و دردانگیز و رنج آمیز و غم پرور از آن دیدن وز آن بردن وز آن رفتن دلی دارم ز غم خار و به تب یار و نگونسار و پر از اخگر بود کز در درآیی مر مرا ای لعبت سیمین خرامان و غزل خوان و خوی افشان و نشاط آور مرا جان باشد آتش در بدن تا بینمت ای گل به لب خندان به رخ تابان به موی افشان به کف ساغر نپندارم که در جنت چو یار ما بود حوری مشعشع رو مسلسل مو معنبر بوی و نسرین بر به عشق مه جبینان پری رخ چون من بیدل بدین سستی بدین پستی نزادستی دگر مادر به پاداش نگاهی سوختی دل های ما زآن رو خروشانیم و جوشانیم و سوزانیم از این کیفر ز عشق جنگجوی آتش افروزی بود ما را درون کانون خیال آزر نفس زوبین زبان خنجر نهالانیم در بستان سرای عشق بازی ها که چون مجمر دخان عود و شرر شاخیم و آذربر زهی ماهی که از کاخ جلال اخترانت شد زحل دربان و خور رخشان و مه تابان و نجم ازهر بود از ما قبول جان کنی کامد ثناخوانت شه فرخ رخ عادل دل آن میر غضنفرفر شه کون و مکان مهدی که حکمش را و کلکش را فلک بنده ملک برده قضا پنهان قدر چاکر فلک صدر و زمان قدر و جنان قصر و جهان چاکر علی علم و حسن حلم و رضا سلم و نبی منظر زهی احسان که دارد زیر ابر گوهرافشانت زمان معدن قمر خرمن فلک دامن ملک شهپر هم از حکم و هم از امر و هم از حزم و هم از عزمت اجل گریان امل خندان وزین میزان عیان محشر ز قهر و مهر و لطف و فیضت ای شاهنشه دین شد تپان دوزخ عیان جنت چمان طوبی روان کوثر به آتش خانه اسرار غیب عالم مطلق تویی روشن چو چشم از تن تویی محرق تویی مجمر سوابق را لواحق را مشارق را حقایق را تویی اول تویی آخر تویی مظهر تویی مظهر ختام آل پیغمبر مهیمن مهدی قایم سلیل عسکری چشم و چراغ عترت اطهر به هر نور و به هر خیر و به هر حسن و به هر فیضی تویی مبدع تویی مبدأ تویی منبع تویی مصدر به هر صورت به هر معنی تویی معنی تویی صورت به هر ساغر به هر صهبا تویی صهبا تویی ساغر به میکاییل و اسرافیل و هم جبریل و عزراییل تویی آمر تویی ناصر تویی سید تویی سرور ز اطوارت ز دیدارت به انوارت به اقطارت خرد دروا بصر اعمی ذکا حربا قمر شب پر نباشد جان دشمن ایمنت از رمح و تیغ کین گرش بر تن زمین جوشن ورش بر سر فلک مغفر کجا مدح تو را زیبد زبان افسر ابکم که از ایزد تو را باشد ثنای بی حد و بی مر بود تا در سقر نیران بود تا در جنان گلبن دل یارت چو گل خرم تن خصم تو در آذر