شمارهٔ ۷۴ - شاهد بزم ازل

ای حجت عظمای حق مولی امیرالمؤمنین ای منشأ فیض ازل وی مصطفی را جانشین ای نور پاک لم یزل و ای شاهد بزم ازل کون و مکان یابد خلل گر برفشانی آستین گر چشم معنی بین بسر باشد کسی را جلوه گر بیند رخت را پرده در هم در یسار و در یمین از حکم تو روح روان باشد به جسمان و جان وز امر تو سیر و سکون دارند گردون و زمین ای خسرو کون و مکان بودی تو حجت آن زمان کز بوالبشر طینت نهان بد در میان ماء و طین تا چهر تو تابان شده خورشید سرگردان شده حربا صفت حیران شده بر بام چرخ چارمین رو بد غبار درگهت آرد سجود خرگهت رخساره بنهد در رهت صبح و مسا روح الامین کی سجده گاه قدسیان می گشت مشتی آب و گل گر در وجود بوالبشر فیضت نمی بودی عجین از بهر اجلالت قدر بنهاده از روز ازل بر این کمیت نیلگون از جرم خود زرینه زین بس سجده کرده آسمان روز و شبت بر آستان داغی بود او را عیان از قرص بیضا بر جبین ای میر ملک آرای من برقع ز عارض برفکن بنما جمال ذوالمنن تا وارهیم از کفر و دین گامی برون ننهم اگر رانی دو صد بارم ز در آری مگس کی می رود زآن در که باشد انگبین دل محو چشم مست تو جانم همی پابست تو زهر مذاب از دست تو باشد مرا ماء معین