پنجاه سالگیِ شاعر

به سیصد و چهل و یک رسید نوبت سال چهارشنبه و سه روز باقی از شوال بیامدم به جهان تا چه گویم و چه کنم سرود گویم و شادی کنم به نعمت و مال ستوروار بدین سان گذاشتم همه عمر که برده گشته فرزندم و اسیر عیال به کف چه دارم از این پنجه شمرده تمام شمارنامه با صدهزار گونه وبال من این شمارده آخر چگونه فصل کنم که ابتداش دروغ است و انتهاش محال درم خریده آزم ستم رسیده حرص نشانه حدثانم شکار ذل سؤال دریغ فر جوانی دریغ عمر لطیف دریغ صورت نیکو دریغ حسن و جمال کجا شد آن همه خوبی کجا شد آن همه عشق کجا شد آن همه نیرو کجا شد آن همه حال سرم به گونه شیر است و دل به گونه قیر رخم به گونه نیل است و تن به گونه نال نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز چو کودکان بدآموز را نهیب دوال گذاشتیم و گذشتیم و بودنی همه بود شدیم و شد سخن ما فسانه اطفال ایا کسایی پنجاه بر تو پنجه گذاشت بکند بال تو را زخم پنجه و چنگال تو گر به مال و امل بیش از این نداری میل جدا شو از امل و گوش وقت خویش بمال