غزل شمارهٔ ۱۱۹

چشم ما بردوخت عشق و پرده ما بردرید از در ما چون درآمد دل ز روزن برپرید گرچه راه دل زند زین گام نتوان بازگشت ورچه قصد جان کند زین قدر نتوان دررمید پای دار ای دل که جانان دست غارت برگشاد جان سپار ای تن که سلطان تیغ غیرت برکشید با چنین شوری که ناگه خاست نتوان خوش نشست با چنین کاری که درجنبید نتوان آرمید بر سر ایام ما عشقش کلاه اکنون نهاد بر قد امید ما مهرش قبا اکنون برید اندرین خم خانه صافی از پی درد است و ما درد پر خوردیم اکنون صاف می باید مزید در خراباتی که صاحب درد او جان های ماست مایی ما نیست گشت و اویی او ناپدید گوشمالی داد ما را عشق او کز بیم آن چشم خاقانی به خاقانی نیارد باز دید