غزل شمارهٔ ۱۲۴
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
لب جانان دوای جان بخشد
درد از آن لب ستان که آن بخشد
عشق میگون لبش به می ماند
عقل بستاند ارچه جان بخشد
دیت آن را که سر برد به شکر
هم ز لعل شکرفشان بخشد
عاشق آن نیست کو به بوی وصال
هستی خود به دلستان بخشد
عاشق آن است کو به ترک مراد
هرچه هستی است رایگان بخشد
دو جهان را دو شاخ گل داند
دسته بندد به دلستان بخشد
شهسواری است عشق خاقانی
کز سر مقرعه جهان بخشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş