غزل شمارهٔ ۱۸۳
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
چون زلف یار گیرم دستم به یارب آید
چون پای دوست بوسم جانم بر لب آید
هر شب ز دست هجرش چندان به یارب آیم
کز دست یارب من یارب به یارب آید
تا خط نو دمیدش بگریزم از غم او
کانکه سفر نشاید چون مه به عقرب آید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş