غزل شمارهٔ ۲۶۵

تو را در دوستی رایی نمی بینم نمی بینم چو راز اندر دلت جایی نمی بینم نمی بینم تمنا می کنم هر شب که چون یابم وصال تو ازین خوشتر تمنایی نمی بینم نمی بینم به هر مجلس که بنشینم تویی در چشم من زیرا که چون تو مجلس آرایی نمی بینم نمی بینم به هر اشکی که از رشکت فرو بارم به هر باری کنارم کم ز دریایی نمی بینم نمی بینم اگر تو سرو بالایی تو را من دوست می دارم که چون تو سرو بالایی نمی بینم نمی بینم ننالیدم ز تو هرگز ولی این بار می نالم که زحمت را محابایی نمی بینم نمی بینم در این صحرا ز هر نقشی که چشم از وی برآساید بجز رویت تماشایی نمی بینم نمی بینم چگونه نغمه خاقانی نسازم عندلیب آسا چو او گل گلشن آرایی نمی بینم نمی بینم در این میدان جانبازان اگر انصاف می خواهی چو خاقانیت شیدایی نمی بینم نمی بینم