غزل شمارهٔ ۲۹۸

چه کرده ام بجای تو که نیستم سزای تو نه از هوای دلبران بری شدم برای تو مده به خود رضای آن که بد کنی به جای آن که با تو داشت رای آن که نگذرد ز رای تو دل من از جفای خود ممال زیر پای خود که بد کنی به جای خود که اندر اوست جای تو مکن خراب سینه ام که من نه مرد کینه ام ز مهر تو بری نه ام به جان کشم جفای تو مرا دلی ست پر ز خون به بند زلف تو درون پناه می برم کنون به لعل جان فزای تو مرا ز دل خبر رسد ز راحتم اثر رسد سحرگهی که دررسد نسیم دل گشای تو رخ و سرشک من نگر که کرده ای چو سیم و زر تبارک الله ای پسر قوی ست کیمیای تو نه افضلم تو خوانده ای به بزم خود نشانده ای کنون ز پیش رانده ای تو دانی و خدای تو