غزل شمارهٔ ۳

خوش خوش خرامان می روی ای شاه خوبان تا کجا شمعی و پنهان می روی پروانه جویان تا کجا ز انصاف خو واکرده ای ظلم آشکارا کرده ای خونریز دل ها کرده ای خون کرده پنهان تا کجا غبغب چو طوق آویخته فرمان ز مشک انگیخته صد شحنه را خون ریخته با طوق و فرمان تا کجا بر دل چو آتش می روی تیز آمدی کش می روی در جوی جان خوش می روی ای آب حیوان تا کجا طرف کله کژ برزده گوی گریبان گم شده بند قبا بازآمده گیسو به دامان تا کجا دزدان شبرو در طلب از شمع ترسند ای عجب تو شمع پیکر نیم شب دل دزدی اینسان تا کجا هر لحظه ناوردی زنی جولان کنی مرد افکنی نه در دل تنگ منی ای تنگ میدان تا کجا گر ره دهم فریاد را از دم بسوزم باد را حدی است هر بیداد را این حد هجران تا کجا خاقانی اینک مرد تو مرغ بلا پرورد تو ای گوشه دل خورد تو ناخوانده مهمان تا کجا