غزل شمارهٔ ۳۴۲
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
بر دیده ره خیال بستی
در سینه به جای جان نشستی
وز غیرت آنکه دم برآرم
در کام دلم نفس شکستی
مرهم به قیامت است آن را
که امروز به تیر غمزه خستی
تا خون نگشادم از رگ جان
تب های نیاز من نبستی
از چاه غمم برآوریدی
در نیمه ره رسن گسستی
دیوانه کنی و پس گریزی
هشیار نه ای مگر که مستی
گر وصل توام دهد بلندی
هجران تو آردم به پستی
تو پای طرب فراخ می نه
ما و غم عشق و تنگ دستی
نگذاری اگر چنین که هستم
وامانمت آنچنان که هستی
خاقانی را نشایی ایراک
خود بینی و خویشتن پرستی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş