غزل شمارهٔ ۳۶۵

هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری یا راست تر ز قد تو باشد صنوبری یا داشت خوبتر ز تو معشوق عاشقی یا زاد شوخ تر ز تو فرزند مادری گر بگذرم به کوی تو روزی هزار بار بینم نشسته بر سر کویت مجاوری یا دست بر دلی ز تو یا پای در گلی یا باد در کفی ز تو یا خاک بر سری کردی ز بیدلی تو مرا در جهان سمر نی بی دلی است چون من و نی چون تو دلبری نی چون من است در همه عالم ستم کشی نی چون تو هست در همه گیتی ستم گری پران شود ز زیر کله زاغ زلف تو تا برپرد ز بر دل من چون کبوتری زان زلف عنبرینت رخم چنبری شود تا پشت من خمیده شود همچو چنبری گفتی چرا کشی سر زلف معنبرم گویم که سازمش ز دل خویش مجمری گویی که شکر منت آید به آرزو گویم حدیث در دهنت باد شکری