غزل شمارهٔ ۳۸۷

خاکم که مرا منی نیابی بادم که مرا تنی نیابی هیچم به عیار تو دو جو کم گر بر محکم زنی نیابی دشمن کامم ز دوستداریت وز من دم دشمنی نیابی چون من تو شدم تو زی مغان شو کآنجا تویی و منی نیابی چون سایه مرا به تیرگی جوی که اندر ره روشنی نیابی گفتی که چه نامی از دلت پرس کز من صفت منی نیابی نقش الحجر دل تو نامم جز عاشق گلخنی نیابی بار دل من تویی که جز گل بار گل خوردنی نیابی در سینه آتشین طلب دل که اندر بر سوسنی نیابی دل تافته شد مجوی ازو صبر کز آتش آهنی نیابی پیروزه چرخ را از آهم جز رنگ خماهنی نیابی خاقانی را چنان مکن گم کآنگه که طلب کنی نیابی