غزل شمارهٔ ۴۹

زان زلف مشک رنگ نسیمی به ما فرست یک موی سر به مهر به دست صبا فرست زان لب که تا ابد مدد جان ما ازوست نوشی به عاریت ده و بوسی عطا فرست چون آگهی که شیفته و کشته توایم روزی برای ما زی و ریزی به ما فرست بندی ز زلف کم کن و زنجیر ما بساز قندی ز لب بدزد و به ما خون بها فرست بردار پرده از رخ و از دیده های ما نوری که عاریه است به خورشید وافرست گاهی به دست خواب پیام وصال ده گه بر زبان باد سلام وفا فرست خاقانی از تو دارد هر دم هزار درد آخر از آن هزار یکی را دوا فرست باری گر این همه نکنی مردمی بکن از جای برده ای دل او باز جا فرست