رباعی شمارهٔ ۱۴۵
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلف سرافکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş