شمارهٔ ۱۶۰ - مطلع دوم

ای لب و خالت بهم طوطی و هندوستان پیش جمالت منم هندوی جان بر میان از رخ و زلف تو رست در دل من آبنوس وز لب و خال تو گشت دیده من آبدان ابرش خورشید را ناخنه آمد ز رشک تا تو به شب رنگ حسن تاخته ای در جهان رو که ز عکس لبت خوشه پروین شده است خوشه خرمای تر بر طبق آسمان صبر من از بی دلی است از تو که مجروح را چاره ز بی مرهمی است سوختن پرنیان با همه کآزاد نیست یک سر مویم ز تو نیست تو را از وفا بر سر مویی نشان گرچه ز افغان مرا با تو زبان موی شد در همه عالم منم موی شکاف از زبان طبع چو خاقانیی بسته سودا مدار بشکن صفرای او ز آن لب چون ناردان عهد کهن تازه کن کو سخنان تازه کرد خاصه ثنای ملک کرد ضمیرش ضمان ناصر ملت طراز قاهر بدعت گداز شاه خلیفه پناه خسرو سلطان نشان