شمارهٔ ۱۹۷ - مطلع دوم

ای در دل سوداییان از غمزه غوغا داشته من کشته غوغاییان دل مست سودا داشته جان خاک نعل مرکبت وز آب طوق غبغبت در آتش موسی لبت باد مسیحا داشته دلهای خون آلود بین بر خاک راهت بوسه چین من خاک آن خاکم همین بوسی تمنا داشته گویی به مجلس هردمی کو مست من ها عالمی گویی به میدان درهمی کو رخش تنها داشته هستم سگت ای چه ذقن زنجیرم آن مشکین رسن سگ را ز دم طوق است و من آن قد یکتا داشته زان زلف هاروتی نشان لرزان ترم از زهره دان ای زهره را هاروت سان زلف تو دروا داشته تو گل رخی من سالها پاشیده بر گل مالها چون لاله مشکین خالها گل برگ رعنا داشته شمعی ولی هر شب مرا از لرز زلفت تب مرا عمری به میگون لب مرا سرمست و شیدا داشته در حال خاقانی نگر بیمار آن خندان شکر ز آن چشم بیمار از نظر چشم مداوا داشته تو رشک ماه چارده او چون مه نو چارمه مهر شفا در پنج گه از شاه دنیا داشته خاقان اکبر کز دها بگشاد نیلی پرده ها دید آتشین هفت اژدها در پرده ماوا داشته از خنجر زهر آبگون هفت اژدها را ریخت خون همت ز نه پرده برون دل هشت مرعا داشته بل فارغ آن دل در برش از هشت خلد و کوثرش صد ساله ره ز آنسوترش جای تماشا داشته