شمارهٔ ۳۳۸

دی شبانگه به غلط تا به لب دجله شدم باجگه دیدم و نظاره بتان حرمی بر لب دجله ز بس نوش لب نوش لبان غنچه غنچه شده چون پشت فلک روی زمی نازنینان عرب دیدم و رندان عجم تشنه دل ز آرزو و غرقه تن از محتشمی پیری از دور بیامد عجمی زاد و غریب چشم پوشیده و نالان ز برهنه قدمی دهنش خشک و شکفته رخش از ابر مژه جگرش گرم و فسرده تنش از سرد دمی تشنگی بادیه برده به لب دجله فتاد سست تن مانده و از سست تنی سخت غمی آب برداشتن از دجله مگر زور نداشت که نوان بود ز لرزان تنی و پشت خمی شربتی آب طلب کرد ز ملاحی و گفت هات یا شیخ ذهیبا حرمی الرقم پیر گفت ای فتی آن زر که ندارم چه دهم گفت اخسا قطع الله یمین العجمی آبی از دجله چو بینم که به پیری ندهند من ز بغداد چه گویم صفت بی کرمی بی درم لاف ز بغداد مزن خاقانی گرچه امروز به میزان سخن یک درمی