شمارهٔ ۳۴۷ - در هجو رشید الدین وطواط

رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردی به زیر پوست همی دان که بس گران جانی گه شناس قبول از دبور بی خبری گه تمیز قبل از دبر نمی دانی سخنت را نه عبارت لطیف و نه معنی عروس زشت و حلی دون و لاف لامانی زنی به سخره برآمد به بام گلخن و گفت که دور چشم بد از کاخ من به ویرانی سخنت بلخی و معنیش گیر خوارزمی ز بلخی آخر تفسیر این سخن دانی گرفتمت که هزاران متاع ازین سان هست کدام حیله کنی تا فروخت بتوانی حدیث بوزنه خواندی و رشم گرد ناو چو طیره گشت کفایت ده خراسانی چه گفت بوزنه را گفت کون دریده زنا برای رشم فروشیت کو زبان دانی زبان بران زمانه به گشتن اند مگوی که در زمانه منم هم زبان خاقانی سقاطه های تو آن است و شعر من این است به تو چه مانم ویحک به من چه می مانی قیاس خویش به من کردن احمقی باشد که ابن اربدی امروز تو نه حسانی دلیل حمق تو طعن تو در سنایی بس که احمقی است سر کرده های شیطانی