شمارهٔ ۵۳ - قصیده

ای دل به سر مویی آزاد نخواهی شد مویی شدی اندر غم هم شاد نخواهی شد در عافیت آبادت از رخنه درآمد غم پس رخنه چنان گشتی کآباد نخواهی شد پولاد بسی دیدم کو آب شد از آتش تو آب شدی زین پس پولاد نخواهی شد ای غمزده ی خاکی —کز آتش غم جوشی— آبی —که جز از آتش— بر باد نخواهی شد تا داد همی جویی رنجورتری مانا کز خود شوی آسوده از داد نخواهی شد تا چند کنی کوهی کو را نبود گوهر در کندن کوه آخر فرهاد نخواهی شد میدان ملامت را گر گوی شدی شاید کایوان سلامت را بنیاد نخواهی شد از مادر غم زادی آلوده ی خون چون گل با هیچ طرب چون مل هم زاد نخواهی شد از ریزش اشک خون کوفه شدی از طوفان روزی ز دل افروزی بغداد نخواهی شد خواهی دم شاهی زن خواهی دم درویشی کز غم به همه حالی آزاد نخواهی شد خاقانی اگر عهدی یاد تو کند عالم تو عهد کریمانی کز یاد نخواهی شد