شمارهٔ ۷۴ - در مدح پهلوان جهان

سلام من که رساند به پهلوان جهان جز آفتاب که چون من درم خریده اوست صبا کبوتر این نامه شد بدان درگاه که صورت کرم امروز آفریده اوست فلک چو طفل عرب طوق دار شد ز هلال که چون غلام حبش داغ برکشیده اوست سخاش نور نخستین شناس و صور پسین که جان به قالب امید در دمیده اوست ز زعفران رخ ظالمان کند گه عدل حنوط جیفه ظلمی که سر بریده اوست ششم عروس فلک را امید دامادی ز بخت بالغ بیدار خواب دیده اوست شنیده اند ز من صفدران به حفظ الغیب ثنای او که صف بخل بر دریده اوست به پیش کاری مهرش همه تنم کمر است بسان بند دواتی که پیش دیده اوست ولی دل از سر سرسام غم به فرقت او زبان سیاه تر از کلک سر کفیده اوست چه گویم از صفت آرزو که قصه حال نگفته من به زبان از دلم شنیده اوست