شمارهٔ ۳ - در شکایت و حکمت

همه کارم ز دور آسمانی چو دور آسمان شد زیر و بالا لبم بی آب چون دندان شانه است ازین دندان کن آیینه سیما که این زنگاری آیینه وش را چو شانه باز نشناسم سر از پا دلم مرغی است در قل بسته چون سنگ چو سیم قل هواللهی مصفا وگر سنگ آب نطق من پذیرد بخواند قل هوالله طوطی آسا مرا گویی چرا بالا نیایی که از بالا رسد مردم به بالا من اینجا همچو سنگ منجنیقم که پستی قسمتم باشد ز بالا مرا سر بسته نتوان داشت بر پای به پیش راعنا گویان رعنا مگس ران کردن از شهپر طاوس عجب زشت است بر طاووس زیبا اگر شهباز بگریزد چو سیمرغ ز روی رشک معذور است ازیرا چرا دارد مگس دستار فوطه چرا پوشد ملخ رانین دیبا دل من دیگ سنگین نیست ویحک که چون بشکست بتوان بست عمدا بلورین جام را ماند دل من که چون شد رخنه نپذیرد مداوا جهان خاقانیا شخصی است بی سر دو دست آن شخص را امروز و فردا گر امروزت به دستی جلوه کرده است کند فردا به دیگر دست رسوا