بخش ۶۰ - مناظره کردن سام با پریدخت

بدو سام گفت ای بت خرگهی شکسته قدت پشت سرو سهی به شمشاد طوبی خرامت قسم که شد راستی را به عالم علم به آهوی صیاد شیرافکنت به سوفار مژگان خنجرزنت به خون ریز بادام بادام تو به آشوب زلف دلارام تو به رویت که پر نور شد نار ازو به مویت که چون مور شد مار ازو بدان روز کز شب بود زیورش بدان شب که تا روز گردد برش به افسون آن افعی مهر و باز که با ماه گردد شبان دراز بدان عنبرین مشک عنبرفروش بدان شکرین شهد شکرفروش به دلگیری آن مسلسل کمند به شیرینی آن شکرریر قند به تاریکی آن شب مشکسای به جان بخشی آن لب جان فزای به سر با قمرسایی کاکلت به رخ بر سمن سایی سنبلت بدان برگ نسرین بستان فروز بدان ماهتاب شبستان فروز ز آبی که در چشمه نوش تست به نوشی که در لعل و در گوش تست به خالی که بر طرف ماهت فتاد سیه دانه بر قرص ماهت فتاد به قندت که بشکست نرخ نبات به شهدی که کرد آب آب حیات به لعلت که سرچشمه کوثریست به ماهت که مهرت به جان مشتریست به زلف دل آویز سوداگرت به قند شکرریز حلواگرت به ابرویت این قوس طغرامثال که طغرا کشد بر مثال جمال بدان هندوی سرکش سرفراز بدان زنگی کافر ترکتاز بدان طوق غبغب معلق به ماه چو آبی فروهشته در زیر چاه به نازت که از ناز ما را فکند به مهرت که مه را ز کار افکند به دلدوزی ناوک چشم تو به دلسوزی آتش خشم تو به آزادی سرو سیمین برت به در باری لعل پر گوهرت بدان کوه سیمین سیمین گهر که کوهش به خدمت ببسته کمر به خلخال زرین گوهرنگار که در پای بوست بود پایدار به کوی تو ای باغ رشک بهشت که باغیست از خلد عنبر سرشت به بادی که آرد به من خاک پات که خاکش بود به ز آب حیات که با دیگران هیچ دمسازی ای نبود و نباشد بجز بازی ای به یاد تو با گل به سر برده ام ز هجر تو خون جگر خورده ام نکردم خیانت به پا و به دست نیاوردم از دست ماهی به شست اگر چه فراوان بود ماه من بجز تو کسی نیست دل خواه من لبم تشنه و چشمه دار حیات سبق برده از شهد و قند و نبات مکن خست? تشنه محروم از آب که بر تشنه شد آب دادن ثواب که گر خاک گردد تن خاکیم گواهی دهد دل ز جان پاکیم چو باد ار بیابم گذر بر درت کنم جان خود فرش خاک درت