بخش ۱ - فردوسی فرماید

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه بر نگذرد خداوند نام و خداوند جای خداوند روز ی ده و رهنمای خداوند گیهان و گردان سپهر فروزنده ماه و ناهید و مهر ز نام و نشان و گمان برتر است نگارنده بر شده گوهر است به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را نه اندیشه یابد بدو نیز راه که او برتر از نام و از جایگاه چنان دان که هرگز نیاید پدید توهم در آنکس که وهم آفرید سخن هر چه از گوهران بگذرد نیابد بدو راه جان و خرد خرد گر سخن برگزیند همی همان را ستاید که بیند همی ستودن نداند کس او را چو هست میان بندگی را ببایدت بست خرد را و جانرا همی سنجد او در اندیشه پخته کی گنجد او که او قادر و حی و فرمان رواست همه چیز برهستی او گواست بدین آلت و رای و جان و زبان ستود آفریننده را چون توان به هستیش باید که خستو شوی ز گفتار و پیکار یکسو شوی پرستنده باشی و جوینده راه به ژرفی فرمانش کردن نگاه از این پرده برتر سخن گاه نیست به هستیش اندیشه را راه نیست توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود کنون تا چه داری بیار از خرد که گوش نیوشنده زو بر خورد چه گفت آن سخن گوی مرد خرد که دانا ز گفتار او بر خورد