شمارهٔ ۱۰۵

بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح ببین که جوهر روحست در قدح یا راح خوشا بروی سمن عارضان سیم اندام عقیق ناب مروق ز سیمگون اقداح بریز خون صراحی که در شریعت عشق شدست خون حریفان سبیل و خمر مباح بشوی دلق مرقع بآب دیده ی جام که بی قدح نبود در صلاح و توبه صلاح لب تو باده گساران روح را ساقیست رخ تو خلوتیان صبوح را مصباح در تو زمره ی ارباب شوق را منزل غم تو مخزن اسرار عشق را مفتاح فروغ روی چو ماه تو مشرق الانوار کمند زلف سیاه تو قابض الارواح دهد دو دیده ی من شرح مجمع البحرین کند جمال تو تقریر فالق الاصباح بساز بزم صبوحی کنون که خواجو لب تو جام صبوحست و طلعت تو صباح