شمارهٔ ۱۰۶

سپیده دم که صبا دامن سمن بدرد ز مهر روی تو گل جیب پیرهن بدرد اگر ز پسته ی تنگ تو دم زند غنچه نسیم باد صبا در دمش دهن بدرد چو در محاوره آید لب گهربارت عقیق پیرهن لعل بر بدن بدرد ز وصف کوی تو گر شمه یی نسیم بهار بباغ عرضه دهد زهره ی چمن بدرد اگر ز مهر تو یکذره بر سپهر افتد عروس قصر فلک ستر خویشتن بدرد مگر ز پرده نیاید نگار من بیرون وگرنه پرده ی ناموس مرد و زن بدرد اگر ز غیرت بلبل صبا خبر یابد شگفت باشد اگر شقه ی سمن بدرد گهی که پرده برافتد ز طلعت شیرین زمانه پرده ی فرهاد کوهکن بدرد بروز حشر چو بوی تو بشنود خواجو ز خاک مست برون افتد و کفن بدرد