شمارهٔ ۱۲

ای ماه قبچاقی شب است از سر بنه بغطاق را بگشای بند یلمه و در بند کن قبچاق را در جان خانان ختا کافر نمی کرد این جفا ای بس که در عهد تو ما یاد آوریم آن جاق را شد کویت ای شمع چگل اردوی جان کریاس دل چون می کشی چندین مهل در بحر خون مشتاق را تاراج دل ها می کنی در شهر یغما می کنی بر خسته غوغا می کنی نشنیده ای یاساق را در پرده از ناراستی راه مخالف می زنی بنواز باری نوبتی چون می زنی عشاق را ای ساقی سوقی بیار آن آفتاب راوقی باشد که در چرخ آوریم آن ماه سیمین ساق را هر صبحدم کاندر غمش جام دمادم درکشم چشمم به یاد لعل او در خون کشد آیاق را سلطان گردون از شرف در پای شبرنگش فتد چون ماه عقرب زلف من بر سر نهد بنطاق را تا آن نگار سیمبر در وی وطن سازد مگر بنگارم از خون جگر خلوتگه آماق را نویین بت رویان چین خورشیدروی مه جبین گر زانک پیمان بشکند من نشکنم میثاق را گفتم که یک راه ای صنم بر چشم خواجو نه قدم گفت از سرشک دیده اش پرخون کنم بشماق را