شمارهٔ ۱۲۲
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
از مشک سیه چو سایه برخور فکند
در حلق دلم ز زلف چنبر فکند
چون وصف میان دوست گویم کمرش
خود را بفضولی بمیان در فکند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş