شمارهٔ ۱۲۴

کدام یار که ما را پیام یار آرد از آن دیار حدیثی بدین دیار آرد که می رود که ز یاران مهربان خبری بدین غریب پریشان دلفگار آرد بتشنگان بیابان برد بشارت آب بلبلان چمن مژده ی بهار آرد اگرنه لطف نماید نسیم باد صبا بمرغ زار که بویی ز مرغزار آرد خیال روی نگارم اگر نگیرد دست که طاقت غم هجران آن نگار آرد بسی تحمل خار جفا بباید کرد که تا نهال مودت گلی ببار آرد ز بهر دفع خمارم که می تواند رفت که جرعه یی می نوشین خوشگوار آرد بجای سرمه ام از خاک کوی او گردی برای روشنی چشم اشکبار آرد سلام و خدمت خواجو بدان دیار برد پیام یار سفر کرده سوی یار آرد