شمارهٔ ۱۳۷

تا دلم در خم آن زلف سمن سا افتاد کار من همچو سر زلف تو در پا افتاد بسکه دود دل من دوش ز گردن بگذشت ابر در چشم جهان بین ثریا افتاد راستی را چو ز بالای توام یاد آمد ز آه من غلغله در عالم بالا افتاد چشم دریا دل ما چون ز تموج دم زد شور در جان خروشنده دریا افتاد اشکم از دیده از آن روی فتادست کزو راز پنهان دل خسته بصحرا افتاد گویدم مردمک دیده ی گریان که کنون کار چشم تو چه اندیشه چو با ما افتاد بلبل سوخته از بسکه برآورد نفیر دود دل در جگر لاله ی حمرا افتاد کوکب حسن چو گشت از رخ یوسف طالع تاب در سینه ی پر مهر زلیخا افتاد دل خواجو که چو وامق ز جهان فارد گشت مهره یی بود که در ششدر عذرا افتاد