شمارهٔ ۱۳۸
خ خواجوی کرمانی
0
Altın Yaprak
خسرو انجم بگه بام برآمد
یا مه خلخ بلب بام بر آمد
صبح جمالش بدمید از شب گیسو
یا شه روم از طرف شام برآمد
سرو گل اندام سمن عارض ما را
سبزه بگرد رخ گلفام برآمد
مجلسیان سحری را شب دوشین
کام دل از جام غم انجام برآمد
چشمه ی خورشید درخشان مروق
وقت صبوح از افق جام برآمد
کام من این بود که جان بر تو فشانم
عاقبت از لعل توام کام برآمد
زلف تو چون سلسله جنبان دلم شد
بس که بدیوانگیم نام برآمد
خال تو تا دانه و زلفین تو شد دام
کیست که مرغ دلش از دام برآمد
گو برو آرام چو کان دل خواجو
از لب جانبخش دلارام برآمد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş