شمارهٔ ۱۵۹

قلم گرفتم و می خواستم که بر طومار تحیتی بنویسم بسوی یار و دیار برآمد از جگرم دود آه و آتش دل فتاد در نی کلکم ز آه آتش بار امید بود که کاری برآید از دستم ز پا فتادم و از دست برنیامد کار اگرچه باد بود پیش ما حکایت تو برو نسیم و پیامی از آن دیار بیار کدام یار که او بلبل سحر خوانرا ز نوبهار دهد مژده جز نسیم بهار ز دور چرخ فتادم بمنزلی که صبا سوی وطن نبرد خاک من برون ز غبار خیال روی نگارین آن صنم هر دم کنم بخون جگر بر بیاض دیده نگار دلم بسایه ی دیوار او بود مایل در آن زمان که گل قالبم بود دیوار میان او بکنارت کجا رسد خواجو کزین میان نتواند رسید کس بکنار