شمارهٔ ۱۸۱

مرا که راه نماید کنون بخانه ی دل که خاک راهم اگر دل دهم بخانه ی گل من آن نیم که ز دینار باشدم شادی اگرچه بنده باقبال می شود مقبل چو سرو هر که برآورد نام آزادی دلش کجا بسهی قامتان شود مایل مرا قتیل نبیند کسی بضربت تیغ مگر گهی که ز من منقطع شود قاتل براه بادیه مستسقی جمال حرم بود لبالبش از آب دیدگان منزل ز چشم ما نرود کاروان بوقت رحیل بحکم آنکه ز سیلاب نگذرد محمل اگرچه بر گذرت سایلان بسی هستند چو آب دیده ی ما نیست در رهت سایل بملک دانش اگر حکم و حکمتت باید مقیم عالم دیوانگی شو ای عاقل چو وصل و هجر حجابست پیش اهل سلوک ازین حجاب برون آی تا شوی واصل مفارقت متصور کجا شود ما را که نیست هر دو جهان در میان ما حایل کسی که در حرم جان وطن کند خواجو بود هر آینه از ساکنان کعبه ی دل