شمارهٔ ۱۸۶

شب رحیل ز افغان خستگان مراحل مجال خواب نیابند ساکنان محامل مکش ز مام شتر ساربان که دلشدگان را کشیده است سر زلف دلبران بسلاسل سرشک دیده که میرانم از پی تو مرانش چرا که شرط کریمان بود اجابت سایل تنم مقیم مقامست و جان بمرحله عازم سرم ملازم بالین و دل بقافله مایل بخامه هر که نویسد فراق نامه ی ما را عجب که آتش نی درنیفتدش با نامل نسیم روضه خلدست یا شمیم احبا شعاع نور جبینست یا فروغ مشاعل بسا که در غم عشق تو ابن مقله ی چشمم نوشت بر ورق زر بسیم ناب رسایل سرم بنعل سمندت متو جست و تو فارغ دلم ببند کمندت مقیدست و تو غافل اگرنه با تو نشینم مرا ز عشق چه باقی وگرنه روی تو بینم مرا ز دیده چه حاصل زبان خامه قلم گشت در بیان جدایی نرفت قصه بپایان و رفت عمر بباطل سزد که دست بشویند از آب چشم تو خواجو که هست آتش دل غالب و سرشک تو نازل