شمارهٔ ۱۹۲

در جهان وقف حریم حرم او کردیم و اعتماد از دو جهان بر کرم او کردیم چون خضر دست ز سرچشمه ی حیوان شستیم تا تیمم بغبار قدم او کردیم آنک از درد دل خسته دلان آگه نیست ما دوای دل غمگین بغم او کردیم بی عتا و الم نتوانیم نشست زانک عادت بعنا و الم او کردیم آن همه نامه نوشتیم و جوابی ننوشت گوییا عقد لسان قلم او کردیم زان جفا جوی ستمگاره نداریم شکیب گرچه جان در سر جور و ستم او کردیم اگر از سکه ی او روی نتابیم مرنج که فقیریم و طمع در درم او کردیم پیش آن لعبت شیرین نفس از غایت شوق جان بدادیم و تمنای دم او کردیم یا رب آن خسرو خوبان جهان آگه بود که چه فریاد بپای علم او کردیم مردم دیده ی هندو وش دریایی را خاک روب سر کوی خدم او کردیم در دم صبح که خواجو ره مستان می زد ای بسا ناله که بر زیر و بم او کردیم