شمارهٔ ۱۹۷

خ خواجوی کرمانی
0 Altın Yaprak
تا چند بشادی می غمهای تو نوشم از خلق جهان کسوت سودای تو پوشم هر چند که زلفت دل من گوش ندارد من سلسله ی زلف ترا حلقه بگوشم عیبم مکن از دود دلم در جگر افتاد با این همه آتش نتوانم که نجوشم چون چنگ زه جان کشدم چو نخراشم چون عود ره دل زندم چون نخروشم خلقی ز فغانم بفغانند ولیکن این طرفه که می نالم و پیوسته خموشم دیشب خبرم نیست که شاگرد خرابات چون از در میخانه بدر برد بدوشم پر کن قدحی ز هر هلاهل که بیکدم بر یاد لب لعل تو چون شهد بنوشم تا جان بودم زان می چون خون سیاوش جامی بهمه مملکت جم نفروشم در میکده گر زهد فروشم چو تو خواجو دانم که بیک جو نخرد باده فروشم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.