شمارهٔ ۱۹۸

بلبلان که رساند نسیم باغ ارم بتشنگان که دهد آب چشمه ی زمزم مقیم در طیرانست مرغ خاطر ما بگرد کوی تو همچون کبوتران حرم مرا بناوک مژگان اگر کشی غم نیست شهید تیغ غمت را ز نوک تیر چه غم بنامه بهر جگر خستگان دود فراق بساز شربتی آخر ز آب چشم قلم کجا بطعنه ی دشمن ز دوست برگردم که غرق بحر مودت نترسد از شبنم گرم عنایت شه دستگیر خواهد بود منم کنون و سر خاکسار و پای علم بیار نکهت جان بخش بوستان وصال که جان فدای تو باد ای نسیم عیسی دم کسی که ملک خرد باشدش بزیر نگین ز جام می ندهد جرعه یی بملکت جم چگونه در ره مستی قدم نهد خواجو اگر نه بر سر هستی نهاده است قدم