شمارهٔ ۲۰۴

ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدر بردار پرده ای ز پس پرده پرده در گر ماه خوانمت نبود ماه سر و قد ور سرو گویمت نبود سرو سیمبر کس ماه را ندید که پوشد زره ز مشک کس سرو را نگفت که بندد چو نی کمر لعل تو شکریست ازو رفته آب قند خط تو طوطیییست پرافکنده بر شکر جانم ز تاب مهر تو شمعیست در گداز چشمم ز شوق لعل تو درجیست پرگهر عنقای قاف عشقم و عشق تو گوییا مرغیست هر دو کون در آورده زیر پر چون صبر نیست کز تو نظر بر توان گرفت یکباره برمگیر ز بیچارگان نظر ور زانک از درم نتوانی در آمدن باری ز دل چگونه توانی شدن بدر هرگه که در برابر خواجو گذر کنی صد بار باز در دل تنگش کنی گذر