شمارهٔ ۲۱۵

ای زلف تو زنجیر دل حلقه ربایان در بند کمند تو دل حلقه گشایان وی برده بدندان سرانگشت تحیر ز آیینه رخسار تو آیینه زدایان همچون مه نو گشته ام از مهر تو در شهر انگشت نما گشته ی انگشت نمایان عمرم بنهایت رسد و دور بآخر لیکن نرسد قصه عشق تو بپایان این نکهت مشکین نفس باد بهشتست یا بوی تو یا لخلخه ی غالیه سایان با سرو قدان مجلس خلوت نتوان ساخت تا کم نشود مشغله ی بی سر و پایان محمول سبکروح که در خواب گرانست او را چه غم از ولوله ی هرزه داریان باید که بر آید چو برآید نفس صبح از پرده سرا زمزمه ی پرده سرایان منزلگه خواجو و سرکوی تو هیهات در بزم سلاطین که دهد راه گدایان