شمارهٔ ۲۳۱

زهی جمال تو خورشید مشرق دیده بتنگی دهنت هیچ دیده ی نادیده سواد خط تو دیباچه صحیفه ی دل هلال ابروی تو طاق منظر دیده مه جبین تو بر آفتاب طعنه زده گل عذار تو بر برگ لاله خندیده ز شور زلف تو در شب نمی توانم خفت ز دست فکر پریشان و خواب شوریده اگر بهیچ نگیری مرا نیرزم هیچ وگر پسند تو گردم شوم پسندیده تو خامه ی دو زبان بین که حال درد فراق چگونه شرح دهد با زبان ببریده چو من که دید زبان بسته یی و گاه خطاب سخنوری زنی کلک بر تراشیده گهی که وصف سر زلف دلکشت گویم شود زبان من دلشکسته پیچیده از آن سیاه شد آنزلف مشکبار که هست بچین فتاده و بر آفتاب گردیده بدیده ی تو که اندم که زیر خاک شوم شوم نظاره گر دیده ی تو دزدیده چو شد غلام تو خواجو قبول خویشش خوان که ملک دل بتو دادست و عشق بخریده