شمارهٔ ۲۳۴

ای سر زلف تو در حلقه و تاب افتاده چنبر جعد تو از عنبر ناب افتاده بی نمکدان عقیق لب شورانگیزت آتشی در دل بریان کباب افتاده چشم مخمور ترا دیده و برطرف چمن همچو من نرگس سرمست خراب افتاده تا غبار خط ریحان تو بر گل دیده ورق مردمک دیده در آب افتاده دلم از مهر رخت سوخته و زدود دلم آب در دیده ی گریان سحاب افتاده سوی گیسوی گرهگیر تو مرغ دل من بهوا رفته و در چنگ عقاب افتاده قدح از دست تو در خنده و از لعل لبت هوسی در سر پر شور شراب افتاده بی نوایان جگر سوخته را بین چون دعد دل محنت زده در چنگ رباب افتاده شد ز سودای تو مویی تن خواجو وان موی همچو گیسوی تو در حلقه و تاب افتاده