شمارهٔ ۲۳۵

چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان که خبر دهد ز جنت دم صبح و باد بستان چو دل قدح بخندد ز شراب ناردانی دل خسته چون شکیبد ز بتان نارپستان به سحر که جان فزاید لب یار و جام باده بنشین و کام جان را ز لب پیاله بستان چو نمی توان رسیدن به خدا ز خود پرستی به خدا که در ده از می قدحی به می پرستان برو ای فقیه و پندم مده این زمان که مستم تو که چشم او ندیدی چه دهی صداع مستان که ز دست او تواند به ورع خلاص جستن که به عشوه چشم مستش بکند هزار دستان چو سخن نگفت گفتم که چنین که هست پیدا ز دهان او نصیبی نرسد به تنگدستان تو جوانی و نترسی ز خدنگ آه پیران که چو باد برشکافد سپه هزاردستان به چمن خرام خواجو دم صبح و ناله میکن که به بوستان خوش آید نفس هزاردستان