شمارهٔ ۲۳۸

دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه می رفت بسر وقت حریفان شبانه بر لاله زنیلش اثر داغ صبوحی بر ماه ز مشکش گره جعد مغانه یاقوت بمی شسته و آراسته خورشید مرغول گره کرده و کاکل زده شانه زلف سیهش را در شوریده گرفتار تیر مژه اش را جگر خسته نشانه بگشوده نظر خلق جهانی ز کناره بر بوده میانش دل خلقی ز میانه من کرده دل صدر نشین را سوی بحرین با قافله ی خون ز ره دیده روانه جامی می دوشینه بمن داد و مرا گفت خوش باش زمانی و مکن یاد زمانه دوران همه در دست و تو در حسرت درمان عالم همه دامست و تو در فکرت دانه حیفست تو در بادیه و ز بیم حرامی بی وصل حرم مرده و حج بر در خانه خواجو سخن از کعبه و بتخانه چه گویی خاموش که این جمله فسونست و فسانه رو عارف خود باش که در عالم معنی مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه