شمارهٔ ۲۵۵

آن عید نیکوان بدر آمد بعید گاه تابنده رخ چو روز سپید از شب سیاه مانند باد می شد و می کرد دمبدم در آب رود مردمک چشم من شناه او باد پای رانده و ما داده دل بباد او راه برگرفته و ما گشته خاک راه بودی دو هفته کز بر من دور گشته بود بعد از دو هفته یافتمش چون دو هفته ماه فارغ ز آب چشم اسیران دردمند ویمن زدود آه فقیران داد خواه از خط سبز او شده چشم امید من چون چشم عاصیان سیه از نامه ی گناه من همچو صبح چاک زده جیب پیرهن او را چو آفتاب زدیبای چین قباه من در گمان که ماه نواست آنک بینمش برطرف جبهه ی یا خم آن ابروی دو تاه چون تشنه کو نظر کند از دور در زلال می کرد چشمم از سر حسرت درونگاه ناگه در آن میانه بخواجو رسید و گفت کز عید گه کنون که رخ آری بخانگاه باید که قطعه یی بنویسی و در زمان از راه تهنیت بفرستی ببزم شاه