شمارهٔ ۲۶۴

چون سنبلت که دید سیاهی سرآمده وانگه کمینه خادم او عنبر آمده چشمت بساحری شده در شهر روشناس زلفت بدلبری ز جهان بر سر آمده ساقی حدیث لعل لبت رانده بر زبان واب حیات در دهن ساغر آمده ای سرو سیمتن ز کجا می رسی چنین دستی بساق بر زده و خوش برآمده من همچو جام باده و شمع سحرگهی هر دم ز دست رفته و از پا درآمده هر شب بمهر روی جهانتابت از فلک در چشم هجر دیده ی من اختر آمده بیرون ز طره ی تو شبی کس نشان نداد بر خور فکنده سایه و بس در خور آمده از سهم نوک ناوک خونریز غمزه ات مو بر وجود من چو سرنشتر آمده بی چشم نیم خواب و بنا گوش چون خورت خواجو ز خواب فارغ و سیر از خور آمده